Rood Zwart rouwt om Harold Pepers (1965 - 2017)

15-08-2017

Een verenigingsman die veel te vroeg afscheid nam 

Wat gaat de tijd snel....

Nog niet zo lang geleden sprak Harold namens het bestuur van Rood Zwart mooie treffende woorden bij het overlijden van mijn broer Jan. En wat kon hij dat 'to the point' en goed. En nu al sta ik hier om hem de laatste groet te brengen namens onze vereniging. En dat valt me zwaar. Hoe kan het ook anders. 

Soms wordt het wel eens gezegd dat wij als mens niets anders zijn dan voorbijgangers. We komen, we voegen wat toe aan onze samenleving en we trekken weer door. Zo is Harold ook aan ons voorbijgegaan. Veel te snel…. Maar wat heeft hij ons veel nagelaten!

Natuurlijk in de eerste plaats aan Andel, Esmee en Mart. Aan zijn ouders en het gezin waarin hij opgroeide. Aan zijn vrienden, collega's en dierbaren. Maar ook zeer zeer zeker aan de voetbalvereniging Rood Zwart. Harold was immers op en top verenigingsman met een bijzonder groot hart voor onze club.

Al op zeer jonge leeftijd werd Harold lid van Rood Zwart.  Het werd al snel duidelijk dat het ventje redelijk met de bal uit de voeten kon, maar ook dat het handenwerk hem toch net iets beter lag. 

Harold ontwikkelde zich in de jeugd van Rood Zwart tot een volleerd keeper. Jarenlang was hij de absolute en betrouwbare sluitpost van de verschillende selectieteams waaronder het vlaggenschip van Rood Zwart. Met handen als kolenschoppen en veel decibellen dirigeerde hij de verdediging…. en als het moest zorgde pa Gerrit voor de nodige assistentie. In het tijdperk tussen Dick Lovink en Mark Averdijk verdedigde hij vele jaren het doel van Rood Zwart. En vervolgens was hij nog eens jaren in de weer om als keeperstrainer de fijne kneepjes van het vak aan anderen over te brengen.

Bij het 90 jarig bestaan van de vereniging probeerde Harold de oude glorietijden nogmaals te laten herleven. Uiteraard als keeper en wel in de jubileumwedstrijd vier jaar geleden, samen met vele andere oud eerste elftalspelers. Het keeperswerk was hij nog niet verleerd, maar toch moest hij het veld al snel weer verlaten: Per brancard en met een afgescheurde achillespees. Het vermoeden werd al direct geuit dat dit doorgestoken kaart was. Zou hij op slinkse wijze onder de aanstaande act van de vermaarde Playback show proberen uit te komen? Vervelend als hij het vond om in de schijnwerpers te staan? Nee, dat was het niet. Harold was bescheiden, maar altijd recht door zee en ging uitdagingen zeker niet uit de weg. De blessure was onmiskenbaar echt. 

Harold was niet iemand die uitdagingen uit de weg ging. Hij was een echte trekker. Niet iemand die zich liet trekken, maar eentje die zelf het voortouw nam, de lijnen uitzette en regie hield. Hij was iemand die de zaken oppakte die opgepakt moesten  worden, ook al lagen ze niet direct op zijn bordje, of vielen ze niet direct onder zijn verantwoordelijkheid. 

Toen Rood Zwart rond 2009 in een bestuurlijk dipje zat, was Harold dan ook één van de eersten die de handschoen oppakte. Samen met anderen nam hij de verantwoordelijkheid die genomen moest worden voor Rood Zwart. Als penningmeester bestierde hij sedertdien op onvolprezen wijze de penningen van de vereniging. Harold had grote deskundigheid op dat gebied. Je kon dan ook blindelings op hem bouwen.  Als hij aangaf dat iets kon, dan kon het. En als hij aangaf dat iets niet kon, dan kon je er ook beter niet aan beginnen. Harold genoot veel aanzien en vertrouwen binnen de vereniging. Dat kwam niet alleen vanwege zijn deskundigheid op financieel gebied, maar ook omdat hij een verenigingsman was met een sportief curriculum waar je als Rood Zwarter u tegen zegt. Bij hem wist je dat het voetbalspelletje altijd in goede handen was, of zoals hij zelf zei: "We zijn een voetbalvereniging, dus moeten er altijd voldoende ballen zijn om te kunnen voetballen."

Als vanzelfsprekend werd Harold ook lid van de bouwcommissie SportparkPlus die de belangrijke taak kreeg om de bouw van het nieuwe clubgebouw van Rood Zwart tot een goed einde te brengen. Het Noaberschapshoes zoals het multifunctionele gebouw ging heten was met afstand de grootste investering in de geschiedenis van onze vereniging. Het was dan ook voor iedereen logisch dat Harold deze verantwoordelijke taak op zich nam. Want als Harold iets oppakte, dan wist je ook dat het goed kwam en dat er daarnaast voldoende geld overbleef "voor ballen om te kunnen voetballen".

Helaas kan Harold de officiële opening van het Noaberschapshoes niet mee maken. Zo lang hij kon werkte hij nauwgezet aan de algemene financiële zaken van Rood  Zwart en die van het Noaberschapshoes in het bijzonder. De overdracht van zijn werkzaamheden aan zijn opvolger vielen daar vanzelfsprekend ook onder. "Want", zo vertelde hij me enkele maanden geleden al eens, "als ik er straks niet meer ben, dan moet Rood Zwart wel verder kunnen."

Harold was een verenigingsman, iemand die niet maalde om een uurtje meer of minder. Als het voor de vereniging was dan cijferde Harold zich moeiteloos weg. Zo werkt clubliefde en belangeloos vrijwilligerswerk. Harold was een verenigingsman en een vrijwilliger bij uitstek. Een voorbeeld voor velen. 

Gelukkig heeft hij de eerste steenlegging van het Noaberschapshoes wel mee kunnen maken. De eerste steen met als opschrift het verenigingsmotto "Met elkaar, voor elkaar" paste helemaal bij Harold en het is dan ook goed dat hij deze eigenhandig geplaatst heeft. Deze ode aan het vrijwilligerswerk was Harold immers op het lijf geschreven.

Natuurlijk vond hij het vervelend om in het middelpunt te staan. Hij vond het niet fijn om vooraan te staan. Anderen deden toch veel meer dan hij, zo opperde hij, bescheiden als hij was. Ook dat tekent Harold. Hij liet zich niet graag voorstaan op het vele vrijwilligerswerk dat hij verzette, maar deed gewoon de dingen die hij vond die gedaan moesten worden voor de vereniging. Hij nam veel verantwoordelijkheid en deed dat het liefst in stille bescheidenheid.

Naast zijn sportieve activiteiten, zijn activiteiten als penningmeester en zijn grote verdiensten voor het Noaberschapshoes en SportParkPlus, pakte hij zo links en rechts nog diverse andere zaken op die op zijn weg kwamen. 

Zo was Harold vijf jaar geleden de kartrekker bij de festiviteiten rondom het 90 jarig bestaan van Rood Zwart. En het werd een geweldig feest. Als voorzitter van de werkgroep 90 jaar Rood Zwart had Harold een groot aandeel in dit succes.

Harold was ook de initiatiefnemer en belangrijkste drijvende kracht achter het jaarlijkse fietstochtje voor 65 plussers. Hij vond dat er voor de oudere vrijwilligers en de partners van overleden vrijwilligers een festiviteit georganiseerd moest worden, die de doelgroep aansprak. Met Harold als organisator was wederom een succesvol evenement geboren. 

Wat je niet direct achter Harold zocht, dat was dat Harold niet alleen goed met cijfertjes en euro's was, maar ook in woord en geschrift geweldig goed uit de voeten kon. Met een mooie stijl van schrijven en spreken. Direct en 'to the point', maar zeker ook met een vleugje humor of zelfspot. Wat dat betreft zou hij het als secretaris ook goed hebben gedaan. Zo schreef hij als Sinterklaas een mooi gedicht voor twee topvrijwilligers en schreef hij in het clubblad helaas te sporadisch, maar o zo mooie stukjes. In het laatste jaar schreef hij in kleine kring over zijn eigen stand van zaken, over zijn ziekte, samen met Andel. Ook hier weer realistisch, krachtig en met een vleugje humor. Helaas namen zijn krachten in de laatste weken snel af.

Het is vreemd om hier in de verleden tijd over Harold te spreken. Maar zijn leven is zeker niet voor niets geweest. Het was geweldig om Harold gekend te hebben. Natuurlijk voor zijn meest dierbaren, als echtgenoot, vader, zoon, broer en vriend. Maar ook voor ons als Rood Zwart is het een groot voorrecht geweest om Harold in ons midden te hebben gehad.

We zijn hem dankbaar voor alle moois dat hij ons heeft achtergelaten: Dierbare herinneringen, tastbare feiten en een geweldig voorbeeld voor ons allen. We zullen het zeker nog vaak over Harold hebben en herinneringen aan hem ophalen, ....met een lach en een traan. Harold was voor ons niet zo maar een voorbijganger, maar een verenigingsman die een zeer grote betekenis heeft gehad voor de toekomst van  onze vereniging Rood Zwart 

Harold bedankt....

 

Namens het bestuur van de vv Rood Zwart

Robert Ros
voorzitter

 

 
 
Geen producten
Naar winkelwagen